صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گوشه گیران در سخاوت بینظیر عالمند چون دعا با دست خالی دستگیر عالمند با کمال بینیازی ناز مردم میکشند با همه فرماندهی فرمان پذیر عالمند خسروان در یوزه همت ازیشان میکنند مرجع شاهان با تاج و سریر عالمند در نمد هر چند پنهان کردهاند آیینه را از صفای سینه آگاه از ضمیر عالمند از لب خشکند سوهان درشتیهای نفس وز دو چشم خونفشان ابر مطیر عالمند میکنند از جان فارغبال سیر لامکان گرچه از جسم گران لنگر اسیر عالمند خودفروشی را به بیسرمایگان بخشیدهاند فارغ از رد و قبول و داروگیر عالمند کردهاند از دولت دنیا به خواب امن صلح بینیاز از اعتبار زود سیر عالمند هر هلالی را به همت گرچه میسازند بدر در گداز جسم خود بدر منیر عالمند دستشان هر چند کوتهتر بود از آستین در گشاد کار مردم بینظیر عالمند گرچه بیکارند پیش مردم کوتاه بین پیش ارباب بصیرت ناگزیر عالمند صائب از دامان ایشان دست رغبت بر مدار کاین عزیزان وقت حاجت دستگیر عالمند