صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند این شب کوتاه از افسانه ما شد بلند حلقهها در گوش مرغان حرم خواهد کشید بانگ ناقوسی که از بتخانه ما شد بلند نغمه شوخی که زد بر کاسه منصور سنگ دور اول از لب پیمانه ما شد بلند آسمان سنگدل را چشم اشک آلود ساخت دود آهی کز مصیبت خانه ما شد بلند کرد شهری هر کجا دیوانهای در دشت بود شورشی کز بازی طفلانه ما شد بلند خون دل را پیش ازین میداشتند از هم دریغ این صلا از گوشه میخانه ما شد بلند خاکساری بود چون اکسیر مستور از نظر این غبار از آستان خانه ما شد بلند خودستایی نیست کار عشق، ورنه دست شمع بهر دامنگیری پروانه ما شد بلند گردن آهونگاهان اینقدر رعنا نبود از تماشای دل دیوانه ما شد بلند ناله جانسوز، صائب در غبار سرمه بود این ترنم چون سپند از دانه ما شد بلند