صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عشق او جا در دل دیوانه خالی میکند روشنایی جای خود در خانه خالی میکند در دل هر کس که مهمان میشود عشق فضول خانه را اول ز صاحب خانه خالی میکند عشق بر میدارد از دل بار کلفت حسن را دامن اطفال را دیوانه خالی میکند گریه بر خاک شهید خویش کردن عار نیست شمع دل بر تربت پروانه خالی میکند گر نباشد زهر چشم آن نگاه آشنا خانه دل را که از بیگانه خالی میکند؟ در هوای آن لب میگون، لب مخمور من هر نفس آغوش چون پیمانه خالی میکند بر سریر خم مربع مینشیند همچو خشت هر که قالب را درین میخانه خالی میکند گریه خواهد کرد صائب محرم بزمش مرا سیل جای خویش در کاشانه خالی میکند