صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شرم حسن شوخ را کی پرده سازی میکند؟ برق در ابر بهاران تیغ بازی میکند حسن را روشنگری چون دیدههای پاک نیست اشک شبنم دامن گل را نمازی میکند نگذرد چون از سرشک تلخ من دامن فشان؟ آن که با آهم چو زلف خویش بازی میکند تا سگ لیلی به مجنون آشنا گردیده است بر غزالان حرم گردن فرازی میکند ساده کن از نقش لوح سینه خود را که صبح دست در آغوش مهر از پاکبازی میکند قدر منزل را بیابانگرد میداند که چیست کعبه کی این جلوه در چشم حجازی میکند؟ روی گرم دولت آن کس را که از جا میبرد چون سپندی دان کز آتش سرفرازی میکند حسن غافل نیست از دلجویی افتادگان سرو من با سایه خود عشقبازی میکند میبرم غیرت به ماه نو که بر خوان سپهر خویش را فربه برای جانگدازی میکند مهر خاموشی زبان شکوه ما را نبست کی گره این رشته را منع از درازی میکند؟ پرده فانوس اگر پروانه را مانع شود شمع من از اشک خود پروانه سازی میکند پیش دریا چشم آب از چشمه پل میدهد عمر هر کس صرف در عشق مجازی میکند نیست درد عشق را صائب به درمان احتیاج ساده لوح آن کس که ما را چاره سازی میکند