صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غارت صبر از دلم آن آتشین رو میکند گرمی خورشید گل را مفلس بو میکند چشم مجنون بس که از وحشی نگاهان پر شده است چشم لیلی را خیال چشم آهو میکند آن که چون شبنم زگل بالین و بستر ساختی این زمان چون غنچه بالین را ز زانو میکند چشم میگونی که من زان باده پیما دیدهام درد میرا در قدح بیهوشدارو میکند چون صبوحی کرده در گلشن درآیی عندلیب خرده گل را سپند آن گل رو میکند حرف پهلودار اگر از خط چنین سر میزند رفته رفته کار را با زلف یکرو میکند صائب از بخت سیاه خود ندارم شکوهای هر چه با من میکند آن خال هندو میکند