صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما شد چو مجنون دیده ما حلقه فتراک ما همت آه رسای ما بلند افتاده است از زبردستی به ساق عرش پیچد تاک ما چون صدف از سینه صافی قطره را گوهر کنیم وقت تخمی خوش که افتد در زمین پاک ما بر زمین هر چند نقش از خاکساری بستهایم باکمال سرکشی گردون بود در خاک ما ناتوانان را زبان شکوه میباشد خموش برنمی خیزد به آتش دود از خاشاک ما چشم بییوسف گشودن، از نظربازان خطاست ورنه بوی پیرهن باشد گریبان چاک ما در ضمیر نقطه ما صد سواد اعظم است چشم کوته بین مردم چون کند ادراک ما؟ شمع میلرزد چو برگ بید با آن سرکشی چون به محفل رو نهد پروانه بیباک ما خاک دامنگیر، بند دست و پای رهروست نیست ممکن غم برآید از دل غمناک ما شبنم ما گر چه صائب در نمیآید به چشم تازه دارد گلستان را دیده نمناک ما