صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عمر را کوته نفسهای پریشان میکند ختم قرآن را ورق گردانی آسان میکند خون حنای عید باشد کشتگان عشق را شمع بیجا گریه بر خاک شهیدان میکند عاشقان را اختیاری نیست در افشای راز عشق در دل کار اخگر در گریبان میکند سینه را دل چاک میسازد به امید وصال پسته را شوق شکر در پوست خندان میکند باده را از بیخودان دست تعدی کوته است سیل در معموره چون افتاد طوفان میکند میشود از جلوه محشر دو بالا حیرتش هر که را آن سرو خوش رفتار حیران میکند سینههای گرم میگردد خنک از آه سرد این سفال تشنه را سیراب، ریحان میکند کجروی از مار راه تنگ بیرون میبرد تنگدستی نفس کافر را مسلمان میکند از زلیخای جهان بگریز کاین بیآبرو مصر را بر یوسف بیجرم، زندان میکند از تن آسانی شود هر کس که صائب خرقه پوش پای خواب آلود پنهان زیر دامان میکند