صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ما چون صدف گشت از دهان پاک، گوهر رزق ما باز کن چون پوست از سر خشک مغزی را که شد از زبان چرب، چون بادام، شکر رزق ما خانه دربسته سنگ راه روزی خواره نیست میرسد چون لعل از خورشید انور رزق ما بر چمن پیرا ز آزادی نمیگردیم بار از دل صد پاره باشد چون صنوبر رزق ما بیکشش گر طفل از پستان تواند شیر خورد میشود بیجهد و کوشش هم میسر رزق ما طرفی از دریا نبست از پوچ گوییها حباب از خموشی چون صدف شد آب گوهر رزق ما سبزه ما همچو جوهر موی آتش دیده است قطره آبی است چون شمشیر و خنجر رزق ما بوسهای از لعل سیرابش نصیب ما نشد سینه چون دوزخ است از آب کوثر رزق ما با خط شبرنگ ازان لبهای میگون ساختیم شد سیاهی ز آب حیوان چون سکندر رزق ما چشم بینا نیست، ورنه همچو گندم کرده است باز از هر دانهای، آغوش دیگر رزق ما نیست کم از تنگ شکر، چشم تنگ ما چو مور تا ز صحرای قناعت شد مقرر رزق ما آتش حرص از زبان بازی پریشان میکند گر شود مشت سپندی همچو مجمر رزق ما حاصل ما صائب از گفتار، پیچ و تاب بود از زبان پاک شد چون تیغ، جوهر رزق ما