صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
فکر جمعیت عبث دل را پریشان میکند آن که سر داده است ما را فکر سامان میکند نرم کن دل را به آه آتشین کاین مشت خون سخت چون گردید، در تن کار پیکان میکند هر که زد بر آتش خشم آب، مانند خلیل آتش سوزنده را بر خود گلستان میکند میکند از راه احسان بنده صد دیوانه را کودکان را هر که آزاد از دبستان میکند لذت آزادگی یار بر او بادا حرام بنده خود خلق را هر کس به احسان میکند خرج ابر از کیسه دریاست، حیرانم چرا اینقدر استادگی با تشنه جانان میکند غیرت آرد خون بحر پاک گوهر را به جوش چون صدف لب باز پیش ابر نیسان میکند در چنین وقتی که میریزد زهم اوراق عمر صائب از غفلت همان ترتیب دیوان میکند