صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرچنین آن چشم جادو رخنه در دل میکند از دلم هر رخنهای را چاه بابل میکند بس که میآید به ناز از چشم او بیرون نگاه چند جا تا خانه آیینه منزل میکند! چون تواند دل به پایان برد راه زلف را؟ کاین ره پرپیچ و خم کار سلاسل میکند چون کشم آه از جگر، کز بیم خوی نازکش شمع دود خود گره چون لاله در دل میکند میدهد از حسن عالمگیر مجنون را خبر این که لیلی هر نفس تغییر محمل میکند دیدن آیینه را بر طاق نسیان مینهی گر بدانی شوق دیدارت چه با دل میکند حفظ آب روی خواهش کن که گردون خسیس نان خود راتر به آب روی سایل میکند سالکان را صحبت تن پروران سنگ ره است سیل را این خاکهای مرده کاهل میکند میکند عمر مؤبد هستی ده روزه را هر که جان صائب نثار تیغ قاتل میکند