صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شوق را آتش عنان دوری منزل میکند راهرو را منزل نزدیک کاهل میکند همت پستی که در دامان ما آویخته است کشتی ما را بیابان مرگ ساحل میکند تن پرستی همچو خون مرده بند دست و پاست رقص فارغبالی اینجا مرغ بسمل میکند آرزوی خام گردآلود دارد سینه را جوش بیجا آب این سرچشمه را گل میکند از دلم هر پارهای محوست در هنگامهای خار این وادی چه با دامان محمل میکند میکند نیکی و در آب روان میافکند هر که نقد جان نثار تیغ قاتل میکند ناوک تقدیر نی در ناخنت نشکسته است کاوش مژگان چه میدانی چه با دل میکند ناتوانی در طریق شوق سنگ راه نیست جاده با افتادگی قطع منازل میکند شیره جان میکشد چرخ از وجود خاکیان روغن از ریگ روان این سفله حاصل میکند اضطراب دل بجان میآورد جسم مرا این سپند شوخ خون در چشم محفل میکند ناتوانی بس که پیچیده است بر اعضای من بر تنم موج هوا کار سلاسل میکند (خنده دل را به دست ناامیدی واگذار کاین گره را ناخن تدبیر مشکل میکند) صائب از خاطر بشو نقش امید و بیم را ورنه دل را این رقمها زود باطل میکند