صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خال موزونت سویدا را زدل حک میکند مردمک را در نظرها نقطه شک میکند دل چنین گر بر در و دیوار خود را میزند خانهام را زود چون مجمر مشبک میکند مد آهم دشت را پیچد بهم چون گردباد سیل اشکم کوه را با کبک هم تک میکند این خیال آباد را نتوان به چشم باز دید چشم پوشیدن زدنیا کار عینک میکند دشمن خارج نمیخواهد سبکسر چون هدف کز رگ گردن زخود ایجاد ناوک میکند هر که از صدق طلب آتش ندارد زیر پا خار در پی کردنش کار بلارک میکند وقت حاجت میبرد عاقل به خصم خود پناه چون قلم شد کند، گردن کج به گزلک میکند نطق یاران موافق را زهم سازد جدا صد زبان مختلف را خامشی یک میکند خار خار شوق اگر صائب سبکدستی کند خاک سنگین پای را با باد هم تک میکند