صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
محو جانان خویش را جانان تصور میکند قطره خود را بحر بیپایان تصور میکند هر که در سرگشتگی ثابت قدم گردیده است کوه را ابر سبک جولان تصور میکند سرو سیمین ترا دیده است هر کس در لباس جان بیتن را تن بیجان تصور میکند باده جان بخش را مخمور در دلهای شب در سیاهی چشمه حیوان تصور میکند هر که آتش زیر پا دارد درین وادی چو برق خار و خس را سنبل و ریحان تصور میکند حیرت دیدار روی هر که را با خود کند عالمی را همچو خود حیران تصور میکند بس که در خون جگر غلطیدهام، نظارگی هر سر موی مرا مژگان تصور میکند در تماشای تو از بس کردهام قالب تهی هر که میبیند مرا بیجان تصور میکند هر که چون صائب دلش گوهرشناس وقت شد دم زدن را عمر جاویدان تصور میکند