صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مست ناز من زساغر تا لبیتر میکند از لب میگون دو چندان میبه ساغر میکند بلبل از افغان رنگین سرخ دارد روی باغ بوستان پیرا دهان غنچه پر زر میکند صبح پیری کرد خواب غفلت ما را گران بادبان بر کشتی ما کار لنگر میکند آب روشن میکند ظاهر ضمیر خاک را نغمه در دل هر چه میباشد مصور میکند روی گردان زاهد از دنیا برای شهرت است سکه از بهر روایی پشت بر زر میکند از تلاش پایه رفعت شود دین پایمال پشت بر محراب واعظ بهر منبر میکند بس که افتاده است گیرا حرف شوق آمیز من نامه من کار شاهین با کبوتر میکند خاب مرگش را نسازد بستر بیگانه تلخ در حیات آن دوربین کز خاک بستر میکند در گذر از کشتن صائب که صید ناتوان تیغ را دندانه از پهلوی لاغر میکند