صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا خرام قامت او برد از سر هوش ما پشت بر دیوار چون محراب ماند آغوش ما آمدیای عشق و آتش در صلاح ما زدی خوب کردی، پینهای بود این ردا بر دوش ما جوهر ما را میلعلی نمایان میکند میشود از باده افزون آب و رنگ هوش ما جام ما در پرده دارد نغمههای جانگداز دست خود کوتاه دارید از لب خاموش ما نعره ما میکند مهر خموشی را سپند خشت خم را در فلاخن میگذارد جوش ما پشتبانی چون سبو داریم در دیر مغان گو مزن دست نوازش آسمان بر دوش ما نیستی صائب حریف داغهای سینه سوز دست خود کوتاه دار از سینه پرجوش ما