صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن که از اوضاع خود دایم شکایت میکند خاطر دشمن فزون از خود رعایت میکند میشود سر حلقه روشندلان روزگار هر که چون چشم آشنایی را رعایت میکند نیست ایمن از گزند شوخ چشمان جهان عاشق مسکین که اظهار شکایت میکند ابر احسان میکند در خاک تیغ برق را باد دستی خرمن ما را حیات میکند کارفرمای غضب را خشم میسوزد نخست بعد ازان در دیگران گرمی سرایت میکند نور خود را بر زمین هرگز نماند آفتاب عشق صائب عاقبت دل را هدایت میکند