صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل در آن زلف زره سان جای خود وا میکند شست چون صاف است پیکان جانی خود وا میکند موشکافان زود در دلها تصرف میکنند شانه در زلف پریشان جای خود وا میکند طوطی از شیرین زبانی محرم آیینه شد در دل آهن سخندان جای خود وا میکند شد خراباتی گل از روی گشاد خویشتن بوسه در لبهای خندان جای خود وا میکند روی شرم آلود در گلزار جنت محرم است گل در آن چاک گریبان جای خود وا میکند ناخن جوهر شود در بیضه فولاد بند در دل آن خط چو ریحان جای خود وا میکند از هوا گیرند چشم پاک را سیمین بران شبنم ما در گلستان جای خود وا میکند حرف روشن گوهران هرگز نیفتد بر زمین در صدفها اشک نیسان جای خود وا میکند از سخن آخر به دولت میرسند اهل سخن مور در دست سلیمان جای خود وا میکند دور باشی نیست حاجت قهرمان عشق را برق صائب در نیستان جای خود وا میکند