صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با دهان خشک هر کس خندهتر میزند ساغر تبخالهاش پهلو به کوثر میزند سیر چشمان را نسازد تنگدستی دربدر حلقه خود را از تهی چشمی به هر در میزند میکند خاکسترم در لامکان پرواز و شوق همچنان بر آتشم دامان محشر میزند شد زسودا استخوان پهلوی من بس که خشک گر کنم بستر زسنگ خاره مسطر میزند در زمان عقد دندان و لب جان بخش تو در صدفها پیچ و تاب رشته گوهر میزند میفزاید حرص را نعمت که در دریای شهد دست و پا مور حریص از بهر شکر میزند آن که گل بر سر زند، غافل که هنگام زدن دست را با شاخ گل یکبار بر سر میزند چون علم در راستی هر کس سرآمد گشته است بیمحابا غوطه در دریای لشکر میزند هر که میگوید حدیث عشق با افسردگان از تهی مغزی به خون مرده نشتر میزند گرچه صائب بستر و بالین من از آتش است مرغ روح من زخامی همچنان پر میزند