صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در گلستانی که بلبل جوش غیرت میزند باغبان در سایه گل خواب راحت میزند میشود از سنگ طفلان چون تن مجنون کبود خال لیلی جامه در نیل مصیبت میزند در شبستانی که میسوزد برون در سپند بیادب پروانه ما بال جرأت میزند عشق از هر کس که میخواهد حدیثی وا کشد خامهاش را شق به شمشیر شهادت میزند هر که چون عنقا کنار از مردم عالم گرفت در لباس گوشه گیری فال شهرت میزند میشود چون لاله روشن شمع امیدش زسنگ کاسه در خون جگر هر کس به رغبت میزند هر که در دولت نبیند پیش پای خویش را گر سراپا چشم گردد پا به دولت میزند گرچه از طوفان کثرت هر زمان در عالمی است قطره ما ساغر از دریای وحدت میزند هر که را چون خال، حسن عنبرین خط روی داد مهر بر بالای خورشید قیامت میزند ابر رحمت شست صائب نامه اعمال من اشک گرم من همان جوش ندامت میزند