صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه همین بر قلب ایمان یا دل ما میزند دزد خال او شبی خود را به صد جا میزند جام چون خالی شود سر مینهد در پای خم ابر چون بیآب شد بر قلب دریا میزند اینقدرها شوربختی را اثر میبوده است؟ میشود هشیار هر کس باده با ما میزند جان مشتاقان نمیسازد به زندان بدن وحشی ما زود بر دامان صحرا میزند کشتن ما نیست مطلب از شکست آستین دامنی بر آتش بیتابی ما میزند گرچه هر بندم زبار درد کوه آهنی است باز عشق بدگمانم بند بر پا میزند مدتی شد خط او فرمان عزل آورده است همچنان خال لب او مهر بالا میزند میتواند گل زروی دولت بیدار چید هر که چون صائب میروشن به شبها میزند