صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جام خالی غوطه در خم بیمحابا میزند ابر چون بیآب شد بر قلب دریا میزند در زوال خویش چون خورشید میسوزد نفس مهر خود از نامجویان هر که بالا میزند میکند طی راه چندین ساله را در یک قدم راه پیمایی که پشت پا به دنیا میزند چون خروس بیمحل بر تیغ میمالد گلو هر که در بزم بزرگان حرف بیجا میزند در دل شیرین به زور دست نتوان جای کرد تیشه بیجا کوهکن بر سنگ خارا میزند باخت سر زلف ایاز از سرکشی با خسروان دل سیه بر دولت خود عاقبت پا میزند بیقراری در حریم وصل عاشق را بجاست موج، پیچ و تاب در آغوش دریا میزند هر که بردارد به دوش از بردباری بار خلق سینه چون کشتی به دریا بیمحابا میزند سوخت مجنون مرا سودا و عشق سنگدل همچنان بر آتشم دامان صحرا میزند میکند ضبط نفس در زیر آب زندگی صائب از تیغ شهادت هر که سروا میزند