صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ما گردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما ما خراب از آب شمشیر تغافل گشتهایم میتوان کردن به گرد دامنی تعمیر ما از عیار نامه ما دردمندان آگهند میشود در زخم ظاهر جوهر شمشیر ما چون کمان هر چند مشت استخوانی گشتهایم میشود از جوشن گردون ترازو تیر ما دل ز بیم غمزه از زلفش نمیآید برون بیشتر در پرده شب میچرد نخجیر ما در فضای خاطر ما تیر پیکان میشود آه میگردد گره در سینه دلگیر ما منزل نقل مکان ماست اوج لامکان وادی امکان ندارد عرصه شبگیر ما از خجالت چون نگردد تیشه فرهاد آب؟ کوه را برداشت از جا ناله زنجیر ما خواب ما با خواب چشم یار از یک پرده است هیچ کس بیرون نمیآرد سر از تعبیر ما گنجها در گوشه ویران ما در خاک هست آبروی سعی را گوهر کند تعمیر ما دیدن ما تلخکامان تلخ سازد کام را دایه گویا داد از پستان حنظل شیر ما مادر از فرزند ناهموار خجلت میکشد خاک سر بالا نیارد کرد از تقصیر ما خود هم از زلف دراز خویش دربند بلاست یک سرش بر گردن یوسف بود زنجیر ما این که صائب دست ما از دامن او کوته است نارساییهای اقبال است دامنگیر ما