صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مینماید پایکوبان دار را منصور ما تاک را آتش عنان سازد میپر زور را هر سبکدستی نیارد نغمه از ما واکشید ناخن شیرست مضراب رگ طنبور ما کی حصاری میتواند ساخت طوفان را تنور؟ نیست ممکن خم برآید با میپر زور ما زخم ما را هر شکرخندی نمیآرد به شور بر نمکدان قیامت میزند ناسور ما گردن بیهودهای از دور مینا میکشد گوش ماهی میشمارد بحر را مخمور ما! گر چه پیریم، از جوانان جهان خوشدلتریم خندهها بر صبح دارد موی چون کافور ما عقل ناقص پرده ساز و نغمه ما پرده سوز دست کوته دارای ماه از شب دیجور ما کوه را از کبک میسازد سبکرفتارتر چون به صحرا رو نهد دیوانه پر شور ما دل چو روشن شد، چراغ عاریت در کار نیست صافی شهدست شمع خانه زنبور ما خاکساری پیش ما از ملک چین بالاترست آب از ظرف سفالین میخورد فغفور ما سخت جانی هاست دامنگیر، ورنه هر شرار جلوه برق تجلی میکند در طور ما رتبه افکار ما صائب بلند افتاده است کی رسد هر کوته اندیشی به فکر دور ما؟