صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند مهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟ روح قدسی در تن خاکی چسان خامش شود؟ طشت بام افتاده را آواز میباشد بلند اختیاری نیست وجد و نعره ارباب حال در گسستن ناله بیتابانه میخیزد زبند حلقه ذکرست، اگر در گاه حق را حلقهای است پامنه زین حلقه بیرون تا شوی اقبالمند میکند مغشوش جوهر صفحه آیینه را صوفیان صافدل از علم رسمی فارغند بیحدی ممکن نگردد قطع راه دور عشق سالکان واصل نمیگردند بیذکر بلند از فلاخن سنگ بیگردش نمیگردد خلاص جان زندانی به وجد آزاد میگردد زبند جان علوی در تن سفلی چسان گیرد قرار؟ صید وحشی چون شود آسوده در دام و کمند؟ از نمد بر سنگ صائب میخورد دندان مار هر که شد پشمینه پوش آزاد گردد از گزند