صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تن پرستانی که در تضییع آب و دانهاند در ریاض آفرینش سبزه بیگانهاند در مذاق عارفان خون و میگلگون یکی است بس که محو لذت دیدار صاحبخانهاند اهل همت رخنه در سد سکندر میکنند این سبکدستان کلید فتح را دندانهاند نیست چندان ره به ملک بیخودی از عارفان تا برون از خویش میآیند در میخانهاند اهل وحدت را نظر بر اختلاف جامه نیست در گلستان بلبل و در انجمن پروانهاند دیر میگردند رام و زود وحشی میشوند آشنارویان عالم معنی بیگانهاند هیچ کس در کاروان زندگی بیدار نیست ماندگان در خواب غفلت، رفتگان افسانهاند بر نمیدارد شراکت ملک تنگ بیغمی زین سبب اطفال دایم دشمن دیوانهاند صد بیابان در میان دارند زهاد از نفاق گرچه در پهلوی هم چون سبحه صددانهاند دیده بد صائب از نازک خیالان دورباد! کز دل صدچاک خود زلف سخن را شانهاند