صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمند بر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند وعده لطف و پیام بوسهای در کار نیست میکند مکتوب خشکی زخم ما را خشک بند سردمهری لازم چرخ کبود افتاده است برف هرگز کم نمیگردد ازین کوه بلند ای که میخواهی برآیی چون مسیحا بر فلک نیست غیر از رخنه دل راه این بام بلند از ته دل گوش کنای آتش سوزان، که من در بساط زندگی یک ناله دارم چون سپند صحبت نیکان، بدان را چون تواند کرد نیک؟ تلخی از بادام نتوانست بیرون برد قند سیل را خاشاک در زنجیر نتواند کشید رهروان عشق را دنیا نگردد پای بند زلف صائب بر دل خونبار من رحمی نکرد از غبار خط مگر این زخم گردد خشک بند