صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از لبش آنها که خود را در شراب افکندهاند خویش را از آب حیوان در سراب افکندهاند تا گل رخسار شبنم خیز او را دیدهاند عندلیبان مهر گل را بر گلاب افکندهاند سر به معشوق حقیقی میکشد عشق مجاز زین سرپل تشنگان خود را در آب افکندهاند خاکسارانی که راه عشق را طی کردهاند آسمانها را مکرر در رکاب افکندهاند قطرههایی کز سرانجام فسردن آگهند از صدف خود را در آغوش سحاب افکندهاند جز ره باریک دل در دامن دشت وجود تا نظر جولان کند دام سراب افکندهاند هوشیاران میرمند از چشم شیر حادثات میکشان صدره بر این آتش کباب افکندهاند ساده لوحانی که دل بر قصر دولت بستهاند دست خود چون موج بر دوش حباب افکندهاند چون نخیزد شور محشر صائب از گفتارشان؟ اهل معنی کم نمک در چشم خواب افکندهاند؟