صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکندهاند مهر گل از دوربینی بر گلاب افکندهاند کردهاند آنها که خود را در چمن گردآوری سر چو شبنم در کنار آفتاب افکندهاند ساده لوحانی که دارند از جهان راحت طمع دام بهر صید در بحر سراب افکندهاند رهبر عشق حقیقی میشود عشق مجاز زین سرپل تشنگان خود را در آب افکندهاند شستشوی دیده منظورست بهر دیدنش عشقبازان گر نظر بر آفتاب افکندهاند تا زخود پهلو تهی روشن ضمیران کردهاند آسمان را چون مه نو در رکاب افکندهاند غافل از افسانه نتوان کرد اهل عشق را کز دل روشن، نمک در چشم خواب افکندهاند موی آتش دیده گردیده است مژگانها تمام تا زروی آتشین او نقاب افکندهاند کوته اندیشان که دل بر قصر دولت بستهاند دست خود چون موج بر دوش حباب افکندهاند هوشیاران صائب از دوزخ محابا میکنند میکشان صدره بر این آتش کباب افکندهاند