صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شوخ چشمان درد بیش و کم به دل افزودهاند ورنه ارباب رضا از بیش و کم آسودهاند شور محشر را صفیر نی تصور میکنند این سیه مستان غفلت بس که خواب آلودهاند هر که دید آن خالها بر دور چشم یار، گفت این غزالان بین که برگرد حرم آسودهاند کیستم من تا به گرد محمل لیلی رسم؟ برق و باد از دور گردان قدم فرسودهاند با چنین عجزی که بیکاری نمیآید زما کار دنیا را و عقبی را به ما فرمودهاند این جواب آن غزل صائب که میگوید حکیم بر بنا گوشت مثال کفر و دین بنمودهاند