صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ساده لوحانی که درد خود به درمان دادهاند دامن یوسف زدست از مکر اخوان دادهاند محرمان کعبه مقصود، از تار نفس جامه احرام خود چون صبح سامان دادهاند یک گل بیخار گردیده است در چشمم جهان تا مرا چون شبنم گل چشم حیران دادهاند نیست غافل عاشق از پاس ادب در بیخودی عندلیب مست را سر در گلستان دادهاند ناله زنجیر دارد حلقه چشم غزال تا من دیوانه را سر در بیابان دادهاند اهل دنیا حلقه بیرون در گردیدهاند همچو زنبور عسل تا خانه سامان دادهاند عارفان را شکوهای از گردش افلاک نیست اختیار کشتی خود را به طوفان دادهاند زیر بار منت گردون دو تا گردیدهام همچو ماه نو مرا تا یک لب نان دادهاند گفتگوی ماست بیحاصل، وگرنه مور را مزد گفتار از شکرخند سلیمان دادهاند از دل پرخون و آه آتشین و اشک گرم آنچه میباید مرا صائب به سامان دادهاند