صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سپهر نیلگون خاکستر ما کردهاند نه فلک را پرده دار اخگر ما کردهاند پرده خواب است چون پروانه ما را سوختن بستر ما را هم از خاکستر ما کردهاند بحر لنگردار ما را نیست پروای حباب این سبک مغزان عبث سردرسر ما کردهاند نیست بر ما بار بیقدری که در مهد صدف چون گهر گرد یتیمی بستر ما کردهاند بادههای صاف را پیشینیان پیمودهاند درد این نه شیشه را در ساغر ما کردهاند چشم ما از شسته رویان موج کوثر میزند سر برون این حوریان از منظر ما کردهاند قطرهایم اما نمیآریم پای کم زبحر شیشهها قالب تهی از ساغر ما کردهاند میدهد سد سکندر کوچه پیش تیغ ما پیچ و تاب عشق را تا جوهر ما کردهاند عندلیبانی کز ایشان باغ پرآوازه است سر برون از بیضه در زیر پر ما کردهاند بر زمین ناید زشادی پای ما چون گردباد تا لباس خاکساری در بر ما کردهاند نیست آه غمزدا در سینه صدچاک ما مد احسان را برون از دفتر ما کردهاند از سبک جولانی عمرست خواب ما گران بادبان دیگران را لنگر ما کردهاند عالم روشن سیه صائب به چشم ما شده است تا زلال زندگی در ساغر ما کردهاند