صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عشق بالا دست وجان بیقرارم دادهاند ساغر لبریز و دست رعشه دارم دادهاند آفتاب عالم افروزم که از بیم گزند نیل چشم زخم ازین نیلی حصارم دادهاند از سر هر خار صد زخم نمایان خوردهام تا دم جان بخش چون باد بهارم دادهام گرچه چون مژگان تهیدستم زاسباب جهان همتی چون گریه بیاختیارم دادهاند چون نباشم منفعل از صورت کردار خویش؟ با همه زشتی دوصد آیینه دارم دادهاند گر ببازم هر دو عالم را پشیمان نیستم بوالعجب دست و دلی در این قمارم دادهاند چون گذارم دامن بیاعتباری را زدست؟ من که عمری خاکمال اعتبارم دادهاند از رگ من نیشتر بیرنگ میآید برون تنگ چشمان جهان ازبس فشارم دادهاند نزل خاصان است درد و داغ این مهمانسرا با چه استحقاق داغ بیشمارم دادهاند؟ کار من صائب چنین از بدگمانی درهم است ورنه در روز ازل سامان کارم دادهاند