صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نالهای گیراتر از چنگ عقابم دادهاند گریهای سوزانتر از اشک کبابم دادهاند از زر و سیم جهان گر دست و دامانم تهی است شکر لله درد و داغ بیحسابم دادهاند سالها ته کردهام زانو در آتش همچو زلف تا به کف سر رشتهای از پیچ و تابم دادهاند خوردهام صد کاسه خون از دست گلهای چمن تا چو شبنم ره به بزم آفتابم دادهاند گومکن نازک به من بالین مخمل پشت چشم کز سر زانوی خود بالین خوابم دادهاند شیوه من نیست چون گردنکشان استادگی سر چو موج از خوش عنانی در سرابم دادهاند یک جهان لب تشنه را بر من حوالت کردهاند مشت آبی گر زدریا چون سحابم دادهاند سایل مغرورم، از قسمت ندارم شکوهای گشتهام ممنون به تلخی گر جوابم دادهاند گریه خونین زخرسندی شراب من شده است تکیه گر بر روی آتش چون کبابم دادهاند پرده شرم است سد راه، ورنه گلرخان رخصت نظاره زان روی نقابم دادهاند کردهاند ایمن زبیداد غلط خوانان مرا جا اگر بر طاق نسیان چون کتابم دادهاند با دهان خشک قانع شو که من مانند تیغ غوطه در خون خوردهام تا یک دم آبم دادهاند تا قیامت پایم از شادی نیاید بر زمین رخصت پابوس تا همچون رکابم دادهاند آب حیوان را کند همکاسه بد ناگوار تنگ ظرفان توبه صائب از شرابم دادهاند