صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بهر قطع گفتگو تیغ زبانت دادهاند تو گمان داری که از بهر بیانت دادهاند مهر زن بر لب چو مینا، معرفت کم خرج کن از چه رو بنگر به این تنگی دهانت دادهاند شارع عام دو صد گفتار باطل کردهای رخنه سهلی که از بهر بیانت دادهاند چهره پردازان ترا پرگو اگر میخواستند از چه رو پیمانهای همچون دهانت دادهاند؟ پرده پوشیده رویان حقایق را مدر ره چو باد صبح اگر در گلستانت دادهاند طفل را از بیضه عنقا تسلی کردهاند عافیت در زیر گردون گر نشانت دادهاند گریقین گردد ترا، خواهی زخجلت آب شد آنچه از الوان نعمت بیگمانت دادهاند تا ببینندت چه میسازی درین عبرت سرا چند روزی سر برای امتحانت دادهاند شکر حق کن، ذکر حق بشنو درین بستانسرا چون گل و سوسن ازان گوش و زبانت دادهاند گر توانی سیر در مصر وجود خویش کرد جنس یوسف کاروان در کاروانت دادهاند از تو میبالد به خود صد پیرهن مصر وجود کز عزیزی این جهان و آن جهانت دادهاند پا منه از راه بیرون همچو طفل نی سوار گر به ظاهر در کف خواهش عنانت دادهاند زیر بال توست دولتها دل خود را مخور چون هما روزی اگر از استخوانت دادهاند شکوه از بیحاصلی چون سرو کفر نعمت است خط آزادی ز تاراج خزانت دادهاند آب اگر بر آتش شهوت زنی همچون خلیل در دل دوزخ بهشت جاودانت دادهاند گر نمیخواهند کز زیر فلک بیرون روی جا چرا چون تیر در بحر کمانت دادهاند؟ چون سکندر با سیاهی صلح کن از آب خضر کز فراق دوستان خط امانت دادهاند نیست ممکن پخته گردد بیدویدن اسب خام سرمکش چندی گر از خامی عنانت دادهاند چند فرمانبر تراای بنده فرمان پذیر از حواس آشکارا و نهانت دادهاند صائب از همصحبتان بگذر به تنهایی بساز کز قلم در کنج خلوت همزبانت دادهاند