صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سر زانوی خود آیینه دارت دادهاند بنگر این آیینه از بهر چه کارت دادهاند توشهای چون پاره دل بر میانت بستهاند مرکبی چون ابلق لیل و نهارت دادهاند چون پذیرند از تو عذر لنگ، کز بهر سفر بادپایی همچو جان بیقرارت دادهاند از گرانی لنگر دریای امکان کردهای کشتی جسمی که از بهر گذارت دادهاند تا به کی در پوستین بیگناهان افکنی؟ این سگ نفسی که از بهر شکارت دادهاند دیگری دارد عنانت را چو طفل نوسوار گرچه در ظاهر عنان اختیارت دادهاند در گشاد غنچه دلهای خونین صرف کن این دم گرمی که چون باد بهارت دادهاند سرمپیچ از سنگ طفلان چون درخت میوه دار کز برای دیگران این برگ و بارت دادهاند آنچه نتوان یافت با صد انتظار از کام دل کام بخشان فلک بیانتظارت دادهاند گرچه در ظاهر اسیر چاردیوار تنی رخصت جولان برون زین نه حصارت دادهاند چند چون نادیدگان دام تماشا میکنی؟ حلقه چشمی که بهر اعتبارت دادهاند از فراموشی به فکر کار خویش افتادهای ورنه در روز ازل سامان کارت دادهاند در گره تا چند خواهی بستن از طبع لئیم؟ خرده جانی که از بهر نثارت دادهاند میتوانی دوزخ خود را بهشتی ساختن کوثر نقدی زچشم اشکبارت دادهاند طفل و بازیگوش و بیپروا و خام و سرکشی زان به دست گوشمال روزگارت دادهاند (یوسف این حسن بسامان ترا هرگز نداشت نیل چشم زخم ازین نیلی حصارت دادهاند) بال پرواز ترا هر چند صائب بستهاند شکر لله خاطر معنی شکارت دادهاند