صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در گذرای آسمان از وادی آزار ما شیشه خود را مزن بر سنگ بیزنهار ما ناتوانانیم، اما کار چون بر سر فتد دود برمی آورد از مغز آتش خار ما لشکر خواب گران را قطره آبی بس است برحذر باش از شبیخون دل بیدار ما نیست از مردی، رساندن خانه ما را به آب عالمی آسودهاند از سایه دیوار ما صائب از بالین ما دشمن چسان خوشدل رود؟ سنگ را در گریه آرد ناله بیمار ما