صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند مشت خاشاکی درین ویرانه از سیلاب ماند عقد دندان در کنارم ریخت از تار نفس رشته خشکی زچندین گوهر سیراب ماند کاروان یوسف از کنعان به مصر آورد روی دولت بیدار رفت و پای ما در خواب ماند غمگساران پا کشیدند از سر بالین من داغ افسوسی بجا از صحبت احباب ماند زان گهرهایی که میشد خیره چشم عقل از و در بساط زندگی گرد و کف و خوناب ماند دل ز بیعشقی درون سینهام افسرده شد داغ این قندیل روشن در دل محراب ماند تن پرستی فرصت مالیدن چشمی نداد روی مطلب در نقاب پردههای خواب ماند عقل از کار دل سرگشته سر بیرون نبرد در دل بحر وجود این عقده گرداب ماند اهل دردی صائب از عالم دچار ما نشد در دل ما حسرت این گوهر نایاب ماند