صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۵۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دست چون عیسی زدنیا پاک میباید فشاند گرد ره در دامن افلاک میباید فشاند اتصال بحر بر بیدست و پایان مشکل است در گذار سیل این خاشاک میباید فشاند عالم انوار را نتوان غبارآلود ساخت گرد هستی را زدامن پاک میباید فشاند دور عیش نقطه از پرگار میگردد تمام خرده جان را بر آن فتراک میباید فشاند تا به وصل خوشه گوهر رسی در نوبهار فطره چندی به رنگ تاک میباید فشاند سرو را هر چند سرکشتر کند آب روان نقد جان در پای آن بیباک میباید فشاند گفتگوی عشق با تن پروران بیموقع است این نمک بر سینههای چاک میباید فشاند گریه کردن پیش بیدردان ندارد حاصلی تخم قابل در زمین پاک میباید فشاند میکند ریزش گوارا آبهای تلخ را جرعه اول به روی خاک میباید فشاند هست چون پروانه گر صائب ترا بال و پری پیش آن رخسار آتشناک میباید فشاند