صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماند عقدهای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند پا کشیدن مشکل است از خاک دامنگیر عشق هر که را چون سرو اینجا پای در گل ماندماند ناقص است آن کس که از فیض جنون کامل نشد در چنین فصل بهاری هر که عاقل ماندماند سیل هیهات است تا دریا کند جایی مقام یک قدم هر کس که از همراهی دل ماندماند چشم قربانی نگرداند ورق تا روز حشر دیده هر کس که در دنبال قاتل ماندماند میبرد عشق از زمین بر آسمان ارواح را زین دلیل آسمانی هر که غافل ماندماند تشنه آغوش دریا را تن آسانی بلاست چون صدف هر کس که در دامان ساحل ماندماند نیست ممکن نقش پا را از زمین برخاستن هر گرانجانی که در دنبال محمل ماندماند میشود هر دم عجبتر نقش روزافزون حسن هر که را از حیرت اینجا دست بر دل ماندماند فرصتی تا هست بیرون آی از زندان جسم در بهاران تخم بیدردی که در گل ماندماند بیسرانجامی است خضر راه بیپایان عشق هر که در فکر سر و سامان منزل ماندماند هر دلی کز بیم آشتهای بیزنهار عشق چون سپند خام در بیرون محفل ماندماند راه پیمایی نگردد جمع با آسودگی هر که را دامن ته دیوار منزل ماندماند برنمی گردد به گلشن شبنم از آغوش مهر هر که صائب محو آن شیرین شمایل ماندماند