صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سر پر آرزو دل زردرویی میکشد عاقل از بالای جاهل زردرویی میکشد قسمت دنیا ز اهل آخرت شرمندگی است حق چو شد بیپرده، باطل زردرویی میکشد در پری بیش است خجلت کاسه دریوزه را ماه نو چون گشت کامل زردرویی میکشد آبروی خاکساری از گهر افزونترست بحر پرگوهر ز ساحل زردرویی میکشد رنگ در خونم نماند ازبس که کاهیدم زعشق صید من از تیغ قال زردرویی میکشد چون چراغ صبح میمیرد برای خامشی بس کز آن رو شمع محفل زردرویی میکشد شرم همت بین که با بخشیدن سربی دریغ همچنان از داس، حاصل زردرویی میکشد میکند پیوند بینسبت عزیزان را ذلیل برگ سبز از دست سایل زردرویی میکشد نیست تا آیینه، هر زشتی بود صائب نکو از دل آگاه، غافل زردرویی میکشد