صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سر و بالای تو فریاد از لب جو میکشد آب را بر خاک از رفتار دلجو میکشد بر سر مجنون نمیآید دگر لیلی ز ناز گردن بیهودهای از دور آهو میکشد دیده هر کس نشد حیران درین عبرت سرا از سبک سنگی گرانی چون ترازو میکشد بیشتر از طول چون مارست عرض راه تو مستی غفلت ترا ازبس به هر سو میکشد صائب ماه نور در دلبری گرچه طاق افتاد (ه) بر زمین خط پیش آن محراب ابرو میکشد