صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرچه عمری شد صبا مشق ریاحین میکشد خجلت روی زمین زان خط مشکین میکشد بوالهوس را روی دادن، خون عصمت خوردن است وای بر آن گل که خار از دست گلچین میکشد میکند بالین ز زانو خاکساران ترا چرخ کز زیر سر بیمار، بالین میکشد چون فلک هر سبزه شوخی که میخیزد زخاک گردنی در راه آن آهوی مشکین میکشد نقش شیرین را به خون خسرو زلوح خاک شست همچنان فرهاد غافل مشق شیرین میکشد زود خواهد شد نهان در زیر دامان زمین آن که دامن بر زمین از راه تمکین میکشد در سواری حسن میآید دو بالا در نظر این نهال شوخ، قد در خانه زین میکشد حرف گیران از خموشیهای ما خونین دلند بیزبانی سرمه در کام سخن چین میکشد صائب از در یوزه تحسین یاران فارغ است این کلام از دشمن خونخوار تحسین میکشد