صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن رخ گلرنگ میباید زصهبا بشکفد سهل باشد غنچه گل بشکفد یا نشکفد گر به ظاهر سرکش افتاده است، اما در لباس یوسف مغرور بر روی زلیخا بشکفد عیش این گلشن به خون دل چو گل آمیخته است غوطه در خون میزند هر کس که اینجا بشکفد میربایندش زدست یکدگر گلهای باغ چون نسیم صبحدم از هر که دلها بشکفد حرص نوش از نیش گردیده است چشمش را حجاب کوته اندیشی که از لذات دنیا بشکفد خندههای بیتأمل را ندامت در قفاست زود بیگل گردد آن گلبن که یکجا بشکفد عیش چون شد عام، گردد پرده چشم حسود وای بر آن گل که در گلزار تنها بشکفد گر به خاکم بگذریای نوبهار زندگی استخوانم همچو شاخ گل سراپا بشکفد گوشه گیرانند باغ دلگشا صائب مرا غنچه من از نسیم بال عنقا بشکفد