صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد غوطه در سرچشمه خورشید چون عیسی نزد چون صدف در دامن خود گوهر مقصد نیافت تا به جان بینفس غواص بر دریا نزد خون دل شد در بساط سینهاش یاقوت و لعل هر که زیر تیغ چون کهسار دست و پا نزد هست راهی چون گهر دلهای سنگین را به هم تیشه خود کوهکن بیهوده بر خارا نزد گرد آن وحشی به جست وجو نمیآید به چشم قطره بیش از من کسی در دامن صحرا نزد از سیاهی داغ آب زندگی آمد برون مشت آبی هیچ کس بر روی بخت ما نزد جوش خون صائب دل تنگ مرا در هم شکست هیچ کس جز زور میسنگی بر این مینا نزد شد ز وصل غنچه صائب مشکبو باد سحر وای بر آن کس که دستی بر در دلها نزد