صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد در حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد چون میانگور، صاف بیخودی غماز نیست میتوان میخانهها زین باده بیرنگ زد درد پنهان را زبان عرض مطلب کوته است بوی میاز شیشه نتواند برون چون رنگ زد خال لیلی جامه در نیل مصیبت میزند تا کدامین سنگدل یارب به مجنون سنگ زد نیست امید برومندی ز خال نوخطان حاصلش افسوس باشد دانه را چون زنگ زد شیر در دست هجوم مور عاجز میشود چون تواند پنجه مژگان با خط شبرنگ زد؟ نامه سربسته از تاراج مضمون ایمن است در حریم بیضه میبایست بر آهنگ زد از شبیخون حوادث لشکرش در هم شکست هر که صائب در مقام صلح طبل جنگ زد