صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خاطر آزرده را سیر گلستان میگزد شور بلبل، خنده گل، بوی ریحان میگزد موسی از شرم صفای ساعد سیمین او همچو طفلان آستین خود به دندان میگزد هر که را افتاد بر لبهای میگون تو چشم تا شکرخند قیامت لب به دندان میگزد آسمان را دل نسوزد بر شکایت پیشگان دایه بیزارست از طفلی که پستان میگزد (برق میخواهد به من تعلیم بیتابی دهد شعله شوق مرا تحریک دامان میگزد) تا زکف داده است صائب دامن وصل ترا گاه پشت دست و گاهی لب به دندان میگزد