صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر به ظاهر جسم را روشن گهر میپرورد بر امید کاستن همچون قمر میپرورد بیکسان را میکند گردآوری حفظ اله زال را سیمرغ زیر بال و پر میپرورد از نگاه گرم معشوق است دل را آب و تاب لعل را خورشید تابان از نظر میپرورد از حرام آن کس که آرد نعمت الوان به دست خون فاسد را برای نیشتر میپرورد از بزرگان روی دل با زیردستان عیب نیست زیر دامن کبک را کوه و کمر میپرورد گلشن آرایی که دارد از بصیرت بهرهای سرو را بیش از درخت پرثمر میپرورد میکند ایام کاهش را به خود چون مه دراز هر تهی مغزی که تن را بیشتر میپرورد اندکی دارد خبر از اشک دردآلود من هر که طفلی را به صد خون جگر میپرورد چرخ سنگین دل کند آهن دلان را تربیت بیضه فولاد تیغ بدگهر میپرورد پشت آیینه است صائب زنگیان را پرده پوش چرخ از آن پیوسته صائب بیهنر میپرورد