صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غیر را در بزم خاص آن سیمتن میپرورد یوسف ما گرگ را در پیرهن میپرورد خون چو گردد مشک هیهات است ماند در وطن نافه را بیهوده آهوی ختن میپرورد آن حریف خار زخمم من که صحرای جنون هر کجا خاری است بهر پای من میپرورد خوشه را هرگز نمیباشد دو سر، بگسل طمع میگدازد جان خود را هر که تن میپرورد گلرخان را میدهد تعلیم عاشق پروری گل که بلبل را در آغوش چمن میپرورد بیتأمل دم مزن، کز لب گهر میریزدش چون صدف هر کس سخن را در دهن میپرورد پردهای بر روی کار از جوی شیرافکنده است عشق، شیرین را به خون کوهکن میپرورد این غزل را هر که گوید صائب از اهل سخن میگدازد جان شیرین و سخن میپرورد