صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خون مردم را چون آب آن لعل میگون میخورد آب را نتوان چنین خوردن که او خون میخورد عشق مجنون را به خلوتگاه وحدت برده است ناقه لیلی عبث گردی به هامون میخورد پای لیلی را نگارین میکند خوناب درد گر به سنگی در بیابان پای مجنون میخورد برگ سبزی نیستم ممنون چرخ و انجمش مرغ در کنج قفس روزی ز بیرون میخورد (سرو دلگیرست از بدگویی مرغان باغ هر چه ناموزون بود بر طبع موزون میخورد) تا زماه نو فلک آرد لب نانی به دست از شفق هر شام صائب غوطه در خون میخورد