صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خون خود یوسف درون چاه کنعان میخورد این سزای آن که روی دست اخوان میخورد من که روزی از دل خود میخورم در آتشم وای بر آن کس که نعمتهای الوان میخورد رو نمیسازد ترش صاحب طمع از حرف تلخ سگ زحرص طعمه سوزن همره نان میخورد نه همین مهمان خورد روزی زخوان میزبان میزبان هم رزق خود از خوان مهمان میخورد تشنه لب مردن میان آب حیوان همت است ورنه ریگ این بیابان آب حیوان میخورد سوده شد از خوردن نان سر به سر دندان من دل همان از ساده لوحیها غم نان میخورد پیش ازین میماند در خارا نشان پای من این زمان پایم به سنگ از باد دامان میخورد از گلاب افشانی محشر نمیآید به هوش بر دماغ هر که بوی خط ریحان میخورد در گلویش آب میگردد گره همچون صدف هر که روی دست جود از ابر نیسان میخورد تا مبادا بار باشد بر تن سیمین او خون خود را گل در آن چاک گریبان میخورد با تهی مغزان حوادث بیشتر کاوش کند روی کف بیش از صدف سیلی زطوفان میخورد بیدلان در پنجه خار حوادث عاجزند پنجه شیران کجا زخم نیستان میخورد؟ چند صائب سر به زانو در غم زلفش نهم؟ عاقبت مغز مرا فکر پریشان میخورد